آسوده باش مرد عمل

چیه ؟خوردند به تو ندادند؟

 قدیم گفته اند از ماست که بر ماست … نمایندگان عزیز در مجلس به فکر مد

 و …. هستند البته از نوعه مجازش

بخورید بیاشامید  بخوابید شما را گوارا باد

اینهم داره خواب ریاست جمهوری رو می بینه

پس حتما در انتخابات شرکت خواهیم کرد

منبع :http://shabemahtab.blogfa.com/

چارلی چاپلین می گوید :شاید زندگی آن جشنی نباشد که آرزویش را داشتی اما حال که به آن

 دعوت شده ای تا می توانی زیبا برقص .

 

هیچکس از جنس ما نبود
این چنین که هستم که بودی که بودم که هستی
نمی گویم صمیمی نمی گویم خوب نمی گویم پاک
نمی گویم...

ولی بخدا قسم
قسم به نان و نمک
به شرم تو به چشمای قشنگ تو
اندازه هرچه دل تنهاییت بخواهد
با همه وجود و با هرچه عشق و عشق
دوستت دارم...

نوروز 87   مبارک

منبع:             http://www.heidariam.blogfa.com/

و سرانجام گنجشک روی شاخه ای از درخت دنیا نشست. فرشتگان

چشم به لب هایش دوختند، گنجشک هیچ نگفت و خدا لب به سخن

گشود : " با من بگو از آن چه سنگینی سینه توست."

عاشورا اين روز سرخ، روز حركت وتلاطم دوباره ازراه رسيده بودباتمام شوروحالش. نمادهاي عزا درچهره شهرمشهودبودند.ازنه روز پيش وشايدهم پيشتررنگ سياه ، رنگ غالب شهربودتمام شهربه خانواده اي مي ماندكه عزيزي راازدست داده وبه سوگ آن نشسته باشد.

چيزي به ظهرباقي نمانده بودجمعيت زيادي مقابل سقاخانه حضرت ابالفضل جمع شده وهمه ماتم گرفته بودند.زن ومرد، پيروجوان همه وهمه، آمده بودندتا عظمت اين روز بزرگ رانمايان كنندوخودراشريك رنجهاي شهداوبازماندگان عاشورا جلوه دهندوميثاق ببندندكه آرمانهايشان راارج مي نهندوراهشان راادامه مي دهند.

جوانان سياه پوش برسروسينه زنان دردسته هاي عزاداري ازميان انبوه جمعيت مي گذشتندخيابانها عطروبويي ديگرداشتندوتمام شهردرتكاپو بود. صداي طبلها وصداي ني محزون فضايي غم آلودآفريده بودند. پرچمهاي سرخ وسبزبه احتزازدرآمده بودوبه زيبايي ، نام امام حسين وحضرت ابالفضل رادرتن خودنشان مي دادند.

دسته اي باپاهاي برهنه ، فريادحسن شهيد، حسين شهيد سرمي داده ومي گذشتندوزيباترازهمه كودكان خردسالي بودندكه به يادآخرين فدايي حسين ، حضرت علي اصغر، لباس عربي وچفيه پوشيده ودرميان خيل عظيم عزاداران برشانه هاي پدران ومادرانشان خودنمايي مي كردند. مادري دركنارفرزندش كه با پاهاي فلج روي ويلچرنشسته بودچشمهايش رابه سقاخانه دوخته وفقط اشك مي ريخت . پدري دردمندفرزندنابينايش رادرآغوش گرفته بودوبه پرچم سبز ياابالفضل نگاه مي كرد وبااشك پاكش شفاي فرزندش راطلب مي كرد. كودكي باپاي برهنه درحالي كه پيشاني بندياحسين روي پيشانيش بسته بودسيمايي محزون به خود گرفته وپرچم كوچك يا حسين را به آرامي تكان مي داد.جواني دستهاي پدرپيرش راكه ناي حركت كردن رانداشت گرفته بودواونيزبه نقطه اي چشم دوخته وقطراتي اشك ازچشمانش جاري بود. همه دردمندبودندهمه به نوعي وباحركتي خاص مي خواستندعشق خودرابه حضرت اباعبداالله وابالفضل العباس وديگريارانش ثابت كنند.

هيچ كس جزبه واقعه كربلا ، به وفاداري علمدار كربلا، به پرستاري وهمياري حضرت زينب درميدان كربلا ، به علي اصغر وبرادرش علي اكبر، به آزادمردي ، شجاعت ، صبر ، استقامت وبخشش امام حسين درراه دين به چيزديگري فكرنمي كرد.

ديگرظهرشده بوددل همه سخت فشرده بودگوياظهرعاشوراي كربلا بارديگرزنده شده ولحظه شهادت فرارسيده بودلحظه اي كه حسين بن علي باخون خودوضو گرفت وبه نماز ايستادتابتواندهدف ومقصودخودرا تاآخرين نفس به گوش وديده همه برساندوبگويدكه اي انسانهاتادم مرگ ازحق خوددفاع كنيداگرچه فرزندانتان نيزدراين راه قرباني شوند، امربه معروف ونهي ازمنكررارواج دهيدوباآزادمردي زندگي كنيدو...

هواابري وشهركاملا سياه پوش وغرق درعزابودكه صداي اذان ازمسجد برخاست . صداي روحاني ودلنوازمرحوم رحيم مؤذن زاده اردبيلي. همه يكصدا صلوات فرستادندوفاتحه اي به روح آن مرحوم خوانده شدوهمه آماده برپايي يكي ازمهمترين سفارشهاي حضرت سيدالشهدايعني نمازشدندتابارديگرواقعه ظهرعاشوراوسفارشهاي آن حضرت درذهن همه جاويدوماندگاربماند.

عکس جنین بیست و یک هفته ای به نام ساموئل الکساندر که در داخل رحم مادر احتياج به عمل جراحي پيدا کرد و اگر از رحم خارج ميشد ممکن نبود زنده بماند .

 دکتر برنر جراح اين عمل بزرگ بودند و جنين را در داخل رحم مورد جراحي قرار دادند .در حين عمل جراحي جنين دست کوچکش را از شکافي که دکتر ايحاد کرده بود بيرون آورد و انگشت پزشک معالجش را فشرد و عکاس اين صحنه ناباورانه را در تاريخ ثبت کرد .دست پسرک کوچکي که براي حس قدر شناسي از رحم بيرون آمد و انگشت دکتر را به خاطر تشکر از هديه زندگي که او بخشيد ،فشرد. اگر همه ما در وجود فطري خود تا اين حد احساس قدر شناسي داشتيم .پس الان اين حس را کجا جاي گذاشتيم ؟در کدام نقطه و کدام لحظه حس قدرشناسي خودمان را براي هميشه دفن کرديم و غول توقع و زياده خواهي را همراه خود کرده و در قلبمون جاي داديم .... قلب پاکمون را جايگاهي کرديم، براي جولان دادن احساسهايي که هر از گاهي جانمان را به لب ميرسانند و به جاي حس زندگي فقط احساس مرگ و نابودي را در ما شعله ور ميکنند. چرا هرگز به ياد نياورديم که بايد از کساني که بهمون زندگي بخشيدند تشکر کنيم ؟ چرا فراموش کرديم که گوهر ناياب وجودمون پر از پاکي و زيبايي بوده و عشق به زنده بودن و زندگي کردن و به ديگران زندگي بخشيدن جزء جدا نشدني فطرت انساني ماست ... اين عکس مي‌تواند عکس سال باشد . . .

منبع:بر گرفته از http://bardary.blogfa.com/post-91.aspx